(1)

Co to jest trichotillomania?

Trichotillomanię zalicza się do grupy zaburzeń psychicznych: obsesyjno-kompulsywnych, skierowanych w stronę własnego ciała.

Objawia się to uporczywym i niekontrolowanym przymusem wyrywania sobie włosów z różnych części ciała: z głowy, rzęs, brwi, klatki piersiowej czy okolic łonowych. Akty wyrywania włosów powtarzają się bardzo często. Chory nie jest w stanie się powstrzymać ani kontrolować tej przymusowej czynności. Występuje silne napięcie emocjonalne, olbrzymi niepokój, lęk który ustępuje po usunięciu włosów ze swojego ciała. Pacjent potrafi nawet zwrócić uwagę na to, aby włos był wyrwany łącznie z cebulką. Po tym akcie destrukcji, odczuwa wyraźną ulgę, zadowolenie a nawet krótkotrwałą przyjemność.

Obraz psychologiczny chorego obejmuje: poczucie własnej nieatrakcyjności, niezadowolenie z wyglądu własnego ciała, towarzyszące – uczucie wstydu, zażenowania, niską samoocenę. Chory często czuje się osamotniony i niezrozumiały. Wielu pacjentów ma trudności w funkcjonowaniu w rolach społecznych, unikają lub wycofują się z codziennych aktywności, zwłaszcza związanych z narażeniem się na widok publiczny. Jego największym lękiem jest reakcja bliskich i strach przed poniżeniem.

Często pojawiają również objawy takie jak: nudności, bóle głowy, bóle brzucha czy poczucie dezorientacji, a wraz z nim osłabienie zdolności koncentracji oraz zapamiętywania. Występują problemy ze snem, które mogą być skutkiem podrażnionej skóry, czy obsesyjnych myśli. (2)

Jak rozpoznać trichotillomanię?

Po pewnym czasie na skórze zaczynają pojawiać się wyłysienia o nieregularnym kształcie, ale skóra głowy wokół łysiny nie jest zaogniona, nie ma stanu zapalnego ani zbliznowaceń. Rzęsy są przerzedzone, brwi czasem całkowicie wyskubane.

Przyczyny trichotillomanii:

Istnieją różne teorie na temat przyczyn tego zaburzenia. Wśród nich wymienia się:

• czynniki genetyczne – np. mutacje genowe

• czynniki biologiczne – np. zmiany chemiczne w mózgu

• depresja, długotrwały stres,

• traumatyczne doświadczenia – np. przemoc psychofizyczna czy seksualna

• dziedziczenie

Trichotillomania dotyczy zarówno dorosłych, jak i dzieci. Największy odsetek zachorowań odnotowuje się jednak wśród dzieci 12-, 13-letnich. Ocenia się również, że aż 5% populacji może być dotknięte tym zaburzeniem, z czego 90% to kobiety. Omawiane zaburzenie jest nawracające, często nieleczone, staje się chorobą przewlekłą.

Trichotillomanii często towarzyszy zaburzenie zwane trichofagią, jest to przymus zjadania własnych włosów. Prowadzi do problemów żołądkowych, czy niedrożności jelit. W przewodzie pokarmowym mogą utworzyć się i zalegać tzw. bezoary, czyli kule złożone z połkniętych włosów, skłębionych niestrawionych resztek włókien roślinnych, leków. Jeśli nie uda się takiego bezoar-a usunąć z organizmu, konieczna staje się operacja chirurgiczna.

Niedrożność jelit, wywołana trichofagią, nosi nazwę zespołu Roszpunki. Nazwa wzięła się od imienia bohaterki jednej z baśni spisanych przez braci Grimm, opowiadającej historię dziewczynki z tak mocnymi i długimi włosami, że mógł się po nich wspiąć książę i uratować dziewczyną uwięzioną w wieży. (2)

Leczenie trichotillomanii

Leczenie wymaga mocnego zaangażowania ze strony chorego, wskazana jest konsultacja psychiatryczna i

zaburzeniach jest terapia poznawczo-behawioralna, której celem jest wspólne znalezienie źródła problemu i jego przepracowanie. Nauczenie się, jak radzić sobie w codziennym życiu, z sytuacjami, które wywołują u chorego objawy trichotillomanii. Kolejne kroki terapii dobierane są osobiście dla każdego pacjenta, lekarz psychiatra, jak i psychoterapeuta traktują każdego każdy przypadek indywidualnie. W terapii, bardzo ważne jest zaangażowanie i aktywne wsparcie osób bliskich. Powinno się także zasięgnąć opinii dermatologa, który zbada stan skóry w miejscach wyłysienia. (3)

ŹRÓDŁO STRONY:

1) www.portal.abczdrowie.pl/trichotillomania-wyrywanie-wlosow

2) www.zdrowie.gazeta.pl.trichotillomania-uporczywy-i-niekontrolowany-przymus-wyrywania 3)www.hellozdrowie.pl/przyczyny–objawy-oraz-leczenie-trichotillomanii-choroby-wspoltowarzyszace