Tym bardziej osoby chore na Alzheimera i różne rodzaje otępień muszą zostać otoczone właściwą opieką w rożnych grup składników odżywczych przyspieszają procesy degeneracji mózgu. Poniżej wyjaśnimy kilka ważniejszych zagadnień z zakresu związku odzywania z różnymia typami demencji

W diecie osób chorujących na demencje powinny znaleźć się przede wszystkim witaminy z grupy B, w szczególności B12 i B4. Produkty zapewniające odpowiednią ich ilość to drób, wątroba, ryby, nabiał, a także zielone warzywa, drożdźe i orzechy. Na prawidłowe funkcjonowanie mózgu człowieka bardzo istotną rolę wywierają też kwasy omega 3, których głównym źródłem są ryby morskie. W przypadku, gdy nasi bliscy z różnych powodów nie mogą jeść ryb, obowiązkowo powinni otrzymywać supelementy diety obfite w Omega3. Warto pamiętać, że witaminy z grupy B, zwłaszcza kwas foliowy, znacznie spowalniają proces neurodegradacyjny.

Składniki diety powinny być wzbogacone o produkty zasobne w minerały: selen, magnez, żelazo oraz węglowodany i białka oraz dużą ilośc Cynku. Dlatego zwracamy uwagę, czy chorujący otrzymują posiłki w skład których wchodzą kasze i inne ziarna zbóż, otręby, kakao, czy siemię lniane.

Dietę osób chorych powinna cechować różnorodność i takie skomponowanie, aby znajdowało się w niej jak najwięcej produktów nieprzetworzonych, bo to właśnie one posiadają dużą ilość odżywczych składników. Jednocześnie ważna jest regularność podawania posiłków – w mniejszych ilościach, za to kilka razy dziennie, co najmniej 5. Strukturyzacja czasu, jego uporządkowanie podyktowane między innymi stałymi porami podawania jedzenia, wpływa lecząco i stabilizująco na osoby z demencją. Głód może wywoływać niepokój, a niepokój z kolei wyostrza niektóre objawy demencji.

Niezwykle istotnym problemem towarzyszącym otępieniom zazwyczaj w pewnym momencie stają się zaburzenia odżywiania. Mogą się one manifestować zarówno w nieustającym łaknieniu, a jednocześnie utracie wagi, jak i w całkowitym zaniku łaknienia, co oczywiście także prowadzi do utraty masy ciała. Jednocześnie zaburzenia pamięci (pacjent zapomniał, ze jadł) oraz tzw. hiperoralność, czyli nasilająca

się skłonność do wkładania różnych rzeczy do ust może wzmagać łaknienie i nieprzerwana potrzebę pobierania pokarmu. W głębokich stadiach demencji chory może nawet utracić zdolność samodzielnego pobierania pokarmu, a także przełykania. Nieodzowne jest wówczas wspomaganie karmienia. Inną przyczyną spadku masy ciała u pacjentów dementywnych jest towarzysząca ich chorobie depresja a co za nią idzie – utrata łaknienia. Objaw ten występuj zresztą w bardzo wielu typach depresji, niezależnie od wieku pacjenta. Specyficznym objawem z kręgu zaburzeń odżywiania sprzężonych z demencją, będą stany lękowe i urojeniowe, w których chory przestaje jeść np. z obawy przed zatruciem, lub otruciem.

Podsumowując : rolą prawidłowo ustawionej, zbilansowanej i różnorodnej diety jest taka sama, jak rola innych składników terapii osób chorych na demencje: opóźnić proces zmian, wydłużyć go i złagodzić, oraz podtrzymać jak najdłużej względnie poprawną kondycję mózgu.

Paweł Konopacki – Dom Dziennej Rehabilitacji Osób Chorych na Chorobę Alzheimera z Otępieniem Głębokim